7 december 2016

Kom!

Geschreven door AnnaElise

Toen aan de Amerikaanse theoloog en filosoof John Caputo eens gevraagd werd wat het belangrijkste woord is in het christelijk geloof, antwoordde hij: ’kom’. Dat woord herinnert ons eraan dat het werk van de liefde, waartoe het evangelie ons oproept, onvoltooid is. Het is nog onvervuld. Wij hebben elkaar lief, maar liefde, zo zegt Caputo, is altijd ‘work in progress’. Liefde is altijd in verwachting. Liefde is onderweg. Zij ziet uit naar meer.

 

Het christelijk geloof draait om de verwachting, om datgene of diegene die op komst is. Daarom, zo zegt Caputo, is het eigenlijk ook elke week advent. Geloven is wachten en verwachten. Die geloofshouding kenmerkt ook het jodendom, dat immers nog altijd in afwachting is van de komst van de Messias. In het vroege christendom was er de verwachting dat Jezus spoedig zou terugkeren. Toen die ‘wederkomst’ uitbleef, trad plan B in werking: de kerk. De kerk is dus eigenlijk geïnstitutionaliseerd afwachten. Zij moet ons wakker houden. Zij moet ons bewust blijven maken van de imperfectie van de wereld zoals die nu is. Zij moet voorkomen, aldus nog steeds Caputo, dat wij onszelf gaan feliciteren: zo, dat hebben we toch maar mooi voor elkaar.

 

Nee, we hebben het nog niet voor elkaar. De wereld kent nog teveel pijn en verdriet, onvervuldheid, eenzaamheid, uitzichtloosheid, verdrukking en verkrachting. We zijn er nog niet: de vervulling staat nog uit. Daarom moeten we blijven werken en bidden. Afwachten zonder bij de pakken neer te zitten. Afwachten is geen berusting, het is een actieve houding. En die houding wordt in dat ene woordje samengebald: ‘kom’. Alles waar het christelijk geloof om draait, aldus Caputo, zit in dat ene woordje.

 

De liturgie doordringt ons daar elk jaar weer opnieuw van, in de weken die ons voorbereiden op kerstmis, de tijd van de advent, letterlijk de tijd van ‘aankomst’. De advent is een tijd van verlangen, van reikhalzen, van gespannen uitzien naar wat komt. De vier weken van de advent bereiden ons voor op de viering van het nieuwe leven, het feest van de vertederende geboorte van het kind. Elk kind dat geboren wordt, is een geschenk waarin ons iets onvoorwaardelijks tegemoet treedt: leven. Elk kind is een knipoog van de Eeuwige. En het is ook een oproep: koester dit nieuwe leven, schenk het warmte, geef het ruimte. Want het komt op je toe, zomaar, zonder waarom.

 

De dingen die ‘zonder waarom’ zijn, de dingen die zomaar op ons afkomen, zijn de kostbaarste geschenken van het leven. Zij dagen ons uit om met open ogen naar de toekomst toe te leven. Zodat wij van harte kunnen blijven zeggen: kom!

Ds. Peter Nissen

maria-en-jozef

Plaats een reactie





Gerelateerd